Le Corbusier  architekt, eksperymentator, wizjoner Drukuj
czwartek, 14 styczeń 2016
image_001.jpgTak brzmiał tytuł wykładu dr. Piotra Majewskiego wygłoszonego w ramach VII edycji otwartych wykładów z historii sztuki "Nieskończony eksperyment – sztuka i obrazy nowoczesności" 13 stycznia w Filii nr 2. Obecność właśnie takiej tematyki jest dalece uzasadniona w kontekście całego cyklu, gdyż liczne eksperymenty Le Corbusiera, modyfikacje formy architektonicznej stały się inspiracją i wzorcem dla całej generacji architektów XX wieku. Dla Le Corbusiera, a właściwie Charlesa-Edouarda Jeanneret'a (1887-1965) ważne były trzy wydarzenia z życia. Wywarły one wpływ na sposób jego myślenia o bryle architektonicznej i nie tylko, wyznaczyły podstawowe kategorie estetyczne, które towarzyszyły artyście przez całe jego życie jako twórcy, a także zwróciły jego uwagę na wielość aspektów i wątków budujących dobrą architekturę.

Pierwsze z nich to kształcenie w Paryżu w pracowni Augusta Perreta, francuskiego architekta i przedsiębiorcy. Wprowadził on młodego Le Corbusiera w świat architektury industrialnej i przemysłowej, dał mu ważną w zawodzie architekta podbudowę teoretyczną, nauczył nowych rozwiązań konstrukcyjnych, m. in. wznoszenia mostów oraz stosowania nowych materiałów – żelbetu. Drugim ważnym okresem w życiu Le Corbusiera było kształcenie w pracowni Petera Berensa w Berlinie. Poznał tam architektów Bauhausu: Miesa van der Rohe oraz Waltera Gropiusa, którzy z kolei nauczyli go patrzenia na dzieło architektoniczne w sposób całościowy, syntetyczny. W ich koncepcji architektura to nie tylko bryła budynku, ale również wystrój wnętrza (meble, dywany, malowidła, a nawet zabawki dla dzieci), który musiał być spójny i ujednolicony, tak, aby wszystko tworzyło wrażenie całości. U Le Corbusiera zaowocowało to uprawianiem przezeń wielkoformatowym malarstwem, które miało pełnić rolę czysto dekoracyjną, a także projektowaniem mebli we współpracy z kuzynem – Pierre Jeanneretem. Trzecim doświadczeniem życiowym i artystycznym ważnym dla Le Corbusiera jako architekta były jego liczne podróże, zwłaszcza śródziemnomorskie: do Włoch, Grecji czy Turcji. Podczas nich zetknął się z klasyczną architekturą grecką, która zrobiła na nim ogromne wrażenie. Odtąd idea harmonii i czystości towarzyszyła mu przez cały czas, a poszczególne elementy greckiej świątyni, np. kolumny, były przez niego często wykorzystywane. W 1917 roku, kiedy Le Corbusier przybył do Paryża, trafił na debatę dotyczącą właśnie harmonii, ładu i porządku w sztuce, zapoczątkowaną przez Jeana Cocteau postulatem powrotu do porządku. Le Corbusierowi idee czystości stają się coraz bliższe, czemu daje wyraz tworząc, wraz z Amédée Ozenfantem i Ferdynandem Legerem, nowy kierunek – puryzm, dla którego hasłami przewodnimi były: logika, funkcjonalizm, ekonomia, pojmowanie budynku mieszkalnego jako maszyny do życia. W tym czasie krystalizuje się także koncepcja modułowej konstrukcji słupowo – płytowej oraz zostaje sformułowanych 5 zasad nowoczesnej architektury: pilotis (podpory), wolny plan, wolna fasada, okna horyzontalne, ogród na dachu. W późniejszych latach (1943-1950) pracy naukowej opracował tzw. System Modulora – system miar łączący w sobie antyczny złoty podział oraz pochodzący z XIII wieku ciąg liczb Fibonacciego. Ponadto Le Corbusier był inicjatorem Międzynarodowego Kongresu Architektury Nowoczesnej (1928-1959). Podczas jednego z posiedzeń (1933 r.) opracowana została tzw. Karta Ateńska, zawierająca zasady nowoczesnego projektowania urbanistycznego i która stanowiła główny punkt odniesienia dla architektów tworzących po II wojnie światowej. Le Corbusier to nie tylko architekt-inżynier, to płodny teoretyk architektury i sztuki, osoba integrująca środowisko architektów, a przede wszystkim – wrażliwy na piękno i formę artysta.
Izabela Bartkowiak
image_002.jpg
image_003.jpg
image_004.jpg
image_005.jpg
image_006.jpg
image_007.jpg
image_008.jpg
image_009.jpg
image_010.jpg
image_011.jpg
image_012.jpg
image_013.jpg

< Poprzedni   Następny >


Rok Jubileuszowy 100-lecia odzyskania przez Polskę Niepodległości

2018 Rokiem Ireny Sendlerowej

2018 Rok Zbigniewa Herberta

2018 Rok Praw Kobiet

Rok Arcybiskupa Ignacego Tokarczuka

logo_miejsce_przyjazne_seniorom.jpg

Ośrodek Książki Obrazkowej

Inspiracje plus

Lublin 700 lat
Fundusze strukturalne - Serwis Informacyjny Ministerstwa Rozwoju Regionalnego
Strona utrzymywana na serwerze zakupionym dzięki finansowemu wsparciu przez Unię Europejską
z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Zintegrowanego Programu Operacyjnego Rozwoju Regionalnego.
Zintegrowany Program Operacyjny Rozwoju Regionalnego