Zapowiedzi
Aktualności
Seniorzy
Filie - NOWE GODZINY
O nas
SBP
Zamówienia publiczne
Sponsorzy
Współpracujemy
Praca
Mapa strony

Urząd Miasta Lublina

Biuletyn Informacji Publicznej

facebook MBP Lublin

Zakładka

Biblio

Lubelska Biblioteka Wirtualna

Naukowa Akademicka Sieciowa Biblioteka Internetowa

Biblioteka bardziej dostępna dla niepełnosprawnych

Stowarzyszenie Bibliotekarzy Polskich

logo funenglish

logo funmedia

Subskrybuj wiadomości RSS  Wiadomości RSS






Taniec i reforma tańca w sztukach plastycznych początku XX wieku Drukuj
czwartek, 27 marzec 2014
image_001.jpgPrzełom wieku XIX i XX to czas łamania konwencji, przekraczania granic i przenikania się dziedzin sztuki, co miało swój oddźwięk także w tańcu. Artyści poszukując innych środków wyrazu, znajdowali nową publiczność, rozszerzając w ten sposób kręgi zainteresowania tańcem. Pojawiła się fascynacja orientem, kulturą biblijną i ówczesną kulturą arabską, której owocem był najczęściej podejmowany przez artystów motyw Salome. W sztukach plastycznych dominowała estetyka węży, zarówno w wyobrażeniach tradycyjnych tańca z wężami, ale i jako motyw ornamentalny. Stylistyka ta była podejmowana przez Oskara Kokoschkę, Alfreda Kubina, Jacka Malczewskiego, Aubrey Beardsleya, Victora Hortę, Leona Baksta.

Korzenie reformy tańca sięgają paryskich kabaretów i variete. Ikoną reformy stała się Loie Fuller, Amerykanka, która zrobiła w Paryżu zawrotną karierę. Jej taniec nazywano serpentynowym, a zawoalowane ruchy Fuller okraszone grą świateł miały ogromny wpływ na sztuki plastyczne. Wystarczy wspomnieć Williama H. Bradleya, Petera Behrensa czy twórczość Henri de Toulouse Lautreca i Eugene Bodina, którą z tańcem Fuller łączy ta sama estetyka. Wpływ Loie Fuller nie ograniczył się tylko do plastyki. Emile Galle, francuski projektant znany głównie z projektów dzieł ze szkła, przy tworzeniu „L'orchidee” w 1900 r. posłużył się motywem orchidei, kwiatu, który często przewijał się w kreacjach tanecznych Fuller. Do artystki odwołują się także rzeźbiarze: Raoul-Francois Larche, Bernard Hoetger, Auguste Rodin.
Taniec zawdzięczał swą reformę także Warsztatom Wiedeńskim. Symbolem wiedeńskiej gracji i naturalnej elegancji, stała się Greta Wiesenthal. Prostota i swoboda jej ruchów wpłynęła ogromnie na grafikę, m. in. Rudolfa Kalvacha, który sięgał po klasycyzm ugruntowując tradycję wyrażania harmonii i spokoju, oraz Wassilija Kandinskiego, który zajął się analizą jej tańca.
Naturalny ruch Grety Wiesenthal natchnął artystów w Niemczech i Szwajcarii. Gimnastyka rytmiczna w Hellerau k. Drezna, przyczyniła się do rozpowszechnienia ruchu pod nazwą Eurytmia, którą propagował m. in. Rudolf Steiner w Dolnach k. Bazylei. Eurytmia wpłynęła na sztuki plastyczne, w których abstrakcja łączyła się z ezoteryzmem, a ruch przedstawiano jako siłę niematerialną. Szwajcarski malarz Ferdinard Hodler uczynił eurytmię zasadą kompozycyjną swoich prac.
Monte Verita, położone w Szwajcarii, było kolejną siedzibą reformy tańca. Sięgano tu do rajskiej swobody i harmonii, tu też przybywa Rudolf Laban, twórca notacji tańca, tancerz i choreograf. To tutaj bywała Isadora Duncan, bez której świat tańca nie mógłby się obejść. To ona stała się ucieleśnieniem reformy tańca. Scenę  teatralną przeniosła do muzeum i na świeże powietrze, a jej pełen gracji i wdzięku ruch pozostawał naturalny. Z gracją wiąże się kwestia ekstazy, a także motyw bachantek, które pod wpływem rauszu i w transie, wprawiały się w stan naturalnej ekspresji. Uosobieniem tańca ekspresjonistycznego stała się Mary Wigman, która sięgała do wizji kobiety niebezpiecznej, ale świadomej siebie, często wplatając w swe występy motyw śmierci. Stała się źródłem inspiracji dla Ludwiga Kirchnera i  Emila Nolde, który przeniósł wątek ekstazy na zasadę kompozycyjną swoich obrazów. Niemały skandal wywoływała również Anita Berber, której ekstatyczny taniec będący wynikiem zażycia środków  psychotropowych, wpłynął w pewnym stopniu na twórczość Egona Schiele i Oskara Kokoschki.
Pani Magdalena Długosz zakończyła wykład wspomnieniem o futurystach, dla których ruch był połączeniem prędkości, światła i dźwięku. Ta abstrakcyjna wizja, pojawiająca się m. in. u Giacomo Balli,  dała początek sztuce współczesnej.
Katarzyna Poleszak
image_002.jpg
image_003.jpg
image_004.jpg
image_005.jpg
image_006.jpg
image_007.jpg
image_008.jpg
image_009.jpg
image_010.jpg
image_011.jpg
image_012.jpg
image_013.jpg
image_014.jpg
image_015.jpg
image_016.jpg
< Poprzedni   Następny >


Rok Jubileuszowy 100-lecia odzyskania przez Polskę Niepodległości

2018 Rokiem Ireny Sendlerowej

2018 Rok Zbigniewa Herberta

2018 Rok Praw Kobiet

Rok Arcybiskupa Ignacego Tokarczuka

logo_miejsce_przyjazne_seniorom.jpg

Ośrodek Książki Obrazkowej

Inspiracje plus

Lublin 700 lat
Fundusze strukturalne - Serwis Informacyjny Ministerstwa Rozwoju Regionalnego
Strona utrzymywana na serwerze zakupionym dzięki finansowemu wsparciu przez Unię Europejską
z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Zintegrowanego Programu Operacyjnego Rozwoju Regionalnego.
Zintegrowany Program Operacyjny Rozwoju Regionalnego