Romantyczna wyobraźnia jako źródło utopii artystycznych Drukuj
wtorek, 27 wrzesień 2011
image_001.jpg„Być romantykiem to nadawać codzienności wymiar szczególny, temu co znane godność nieznanego, temu co pospolite blask nieskończoności.”
Novalis
Potędze romantycznej wyobraźni został poświęcony pierwszy wykład trzeciej edycji spotkań ze sztuką, przebiegających pod hasłem: „Szaleństwa wyobraźni, kaprysy fantazji”. 21 września Filia Nr 2 gościła prof. dra hab. Ryszarda Kasperowicza z Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, który  wprowadził zebranych w mistyczny krąg romantycznej sztuki i filozofii. Przedmiotem zainteresowania prelegenta stał się przełom oświeceniowo – romantyczny i kontrastowe zderzenie dwóch sposobów poznania świata. Oświecenie za swój symbol przyjęło światło i jasność, romantyzm ukochał noc, ciemności i cienie, które wywołują wizje i pobudzają wyobraźnię. Oświeceniowej nauce, rozumowi i harmonii romantyzm odpowiedział namiętnością, intuicją i rozdarciem duszy. Oświecenie ożywiło duszę antyku, romantyzm wskrzesił mroki średniowiecza i świat szekspirowski. Romantycy odrzucili wiedzę, ukochali za to bez granic przeczucia i objawienia, funkcjonowali w uduchowionym, idealnym, ale zupełnie irracjonalnym świecie.

Romantyczna teoria wyobraźni, jako przejawu boskości w człowieku, była odpowiedzią na kryzys tradycyjnej teorii piękna i sztuki. Mimetyzm przestał obowiązywać. Siłą sprawczą stała się spontaniczna wyobraźnia, która nie tylko umożliwiała poznanie świata, ale przede wszystkim kreowała nową, doskonalszą rzeczywistość. Novalis twierdził, że wyobraźnia pozwala artyście stać się bezwzględnie wolnym i zapewnia mu możliwości stwórcze. Dzieło powinno znosić jakiekolwiek granice pomiędzy sztuką a życiem. Miała temu służyć całkowicie utopijna wizja języka doskonałego, który wyraziłby sam siebie i wyrażając wszystko nie wyrażał niczego, oddziaływałby na odbiorcę jak muzyka. Podobnie S. T. Coleridge przypisywał wyobraźni moc demiurgiczną. Jego zdaniem jest ona autonomicznym narzędziem tworzenia i nie musi się odnosić do zewnętrznej wizji. F. Schlegel twierdził, że dzieło musi być doskonale zamkniętą całością, a jednocześnie dzieło fragmentaryczne jest najdoskonalsze, bowiem pozwala odbiorcy uruchomić najgłębsze pokłady fantazji i wyobraźni. Tę filozofię wyraźnie obrazują romantyczne ilustracje książkowe np. do „Iliady” Homera, „Biblii”, „Boskiej komedii” Dantego, „Raju utraconego” Miltona. Romantycy ciągle dążyli do tego co nierealne, usiłowali przekroczyć granice ograniczeń, eksplorowali niemożliwe. W ten sposób narodziły się najsłynniejsze romantyczne utopie. Sprzeczności i paradoksy w tej epoce nie zdarzały się samoistnie, były starannie zaprojektowane przez artystów, którzy życie kreowali na miarę sztuki.
image_002.jpg
image_003.jpg
image_004.jpg
image_005.jpg
image_006.jpg
image_001.jpg
image_002.jpg
image_003.jpg
image_004.jpg
image_005.jpg
image_006.jpg
image_007.jpg
image_008.jpg
image_009.jpg
image_010.jpg
image_011.jpg
image_012.jpg
image_013.jpg
image_014.jpg
image_015.jpg
image_007.jpg
image_008.jpg
< Poprzedni   Następny >


Rok Jubileuszowy 100-lecia odzyskania przez Polskę Niepodległości

2018 Rokiem Ireny Sendlerowej

2018 Rok Zbigniewa Herberta

2018 Rok Praw Kobiet

Rok Arcybiskupa Ignacego Tokarczuka

logo_miejsce_przyjazne_seniorom.jpg

Ośrodek Książki Obrazkowej

Inspiracje plus

Lublin 700 lat
Fundusze strukturalne - Serwis Informacyjny Ministerstwa Rozwoju Regionalnego
Strona utrzymywana na serwerze zakupionym dzięki finansowemu wsparciu przez Unię Europejską
z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Zintegrowanego Programu Operacyjnego Rozwoju Regionalnego.
Zintegrowany Program Operacyjny Rozwoju Regionalnego