Nowożytne wędrówki Demeter i Persefony Drukuj
czwartek, 12 maj 2011
image_001.jpg
„Czy matka, czy córka, siostra, wnuczka
Przez Heliosa spłodzona? Z kogo zrodzona?
Dokąd odeszła? Gdzie się ukryła? Czy zgubiła się?
Czy odnalazła? To jest umysłu artysty tajemnica[...]”

J.W. Goethe


Dr hab. Dorota Kudelska zabrała miłośników wykładów z cyklu „Aktualność Sztuki” w fascynującą podróż śladami mitycznych bóstw – Demeter i Persefony. 28 kwietnia prelegentka zapoznała słuchaczy zgromadzonych w Filiach Nr 2 i Nr 30 z aspektami poznawania jednej z fundamentalnych opowieści starożytnej Grecji. Zaprezentowała podstawowe zmiany w sposobie interpretacji i obrazowania mitu na wybranych przykładach głównie sztuk plastycznych, od XVw. do lat 70 – tych XXw.


W najstarszej znanej wersji opowieść funkcjonowała w sztuce przede wszystkim jako historia o stracie córki porwanej przez Hadesa i obumierania życia, w której najważniejszą postacią była bolejąca matka – Demeter. W dobie renesansu i baroku sztuka przekształciła poważny i pełen dramatyzmu mit w pogodną opowieść o różnych formach dostatku ziemskiego życia. W malarstwie, dramacie, operze podkreślana jest atrakcyjność artystyczna porwania. Zwraca się uwagę na dwa warianty: konny i pieszy. Hades przedstawiany jest jednocześnie jako bóg i miejsce przejścia. Eksponuje się erotyzm ujęcia. Imiona bohaterek zostają zmienione na Ceres i Proserpina. Dopiero literatura i sztuka XIX i XX w. (m. in. dzięki wiedzy rozwijającej się archeologii, antropologii i psychologii) przywróciły mu głębokie sensy. Pierwszoplanową postacią stała się Persefona jako bogini śmierci i podziemi, a także symbol ukrytego życia wewnętrznego. Na starą opowieść pada nowe światło. Powstają marmurowe portrety starożytnych bogiń. Zainteresowaniem cieszy się moment wejścia i wyjścia z Hadesu. Prezentowana jest estetyka przyjemności. Następuje koniec radosnych wizji starożytnych bogów. W „Podziemiu” H. Heinego i „Ogrodzie Proserpiny” Ch.A. Swinburne'a powraca wergiliańskie wcielenie bogini jako władczyni świata umarłych. W poemacie „Proserpine” i cyklu obrazów D.G. Rossettiego prezentowana jest jako wygnana, świadoma siebie bogini. W XXw. nowoczesna sztuka zaczyna bawić się mitami, co możemy zaobserwować w twórczości Braque'a i Dufy'ego. Oskar Kokoszka podkreśla barwne przerażenie. Mit odczytywany jest w kategoriach własnej nieświadomości - „Proserpine” A. Gide'a, czy automatyczny zapis surrealistów.
image_002.jpg
image_003.jpg
image_004.jpg
image_005.jpg
image_006.jpgimage_007.jpgimage_008.jpg
image_001.jpg
image_002.jpg
image_003.jpg
image_004.jpg
image_005.jpg
image_006.jpg
image_007.jpg
image_008.jpg
image_009.jpg
image_010.jpg
image_011.jpg
image_012.jpg
image_013.jpg
image_014.jpg
image_015.jpg
image_016.jpg
image_017.jpg
< Poprzedni   Następny >


Rok Jubileuszowy 100-lecia odzyskania przez Polskę Niepodległości

2018 Rokiem Ireny Sendlerowej

2018 Rok Zbigniewa Herberta

2018 Rok Praw Kobiet

Rok Arcybiskupa Ignacego Tokarczuka

logo_miejsce_przyjazne_seniorom.jpg

Ośrodek Książki Obrazkowej

Inspiracje plus

Lublin 700 lat
Fundusze strukturalne - Serwis Informacyjny Ministerstwa Rozwoju Regionalnego
Strona utrzymywana na serwerze zakupionym dzięki finansowemu wsparciu przez Unię Europejską
z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Zintegrowanego Programu Operacyjnego Rozwoju Regionalnego.
Zintegrowany Program Operacyjny Rozwoju Regionalnego