Pamięć antycznej praktyki Drukuj
czwartek, 21 kwiecień 2011
image_001.jpgNa kolejnym spotkaniu z cyklu „Aktualność Sztuki”, które odbyło się 7 kwietnia, prof. Bożena Wronikowska scharakteryzowała najważniejsze ośrodki i twórców mozaikarstwa na przestrzeni dziejów, od starożytności do przełomu XIX i XX w. Wtedy mozaika odzyskuje rangę samodzielnego dzieła sztuki. Pionierami nowego podejścia do tej formy artystycznej byli między innymi: Gustaw Klimt i Antonio Gaudi. Znaczną część wykładu poświęcono dokonaniom artystów XX – wiecznych: Mario Sironiemu, Gino Severiniemu, Bruno Saettiemu, Oskarowi Kokoschce. Prelegentka zwróciła  uwagę na wystawę z lat pięćdziesiątych w Rawennie, na której zgromadzono prace według projektów: Pablo Picassa, Georgesa Braquea i Marca Chagalla. Przedpołudniowego wykładu w Filii Nr 30 wysłuchali uczniowie z VI LO im. H. Kołłątaja, popołudniowego, który odbył się w Filii Nr 2 - stali słuchacze.


Początków mozaiki należy szukać, według prof. Bożeny Wronikowskiej, w sumeryjskiej Mezopotamii, gdzie około 3000 lat p.n.e. zastosowano mozaikę sztyftową w świątyni w Uruk. Późniejsze ślady posługiwania się tą techniką zostały odnalezione przez archeologów na Bliskim Wschodzie i datuje się je na drugą połowę drugiego i pierwszą połowę pierwszego tysiąclecia p.n.e. Dzisiaj uważa się, że ta forma artystyczna w pełni wykształciła się i rozwinęła w świecie greckim w końcu V w. p.n.e., są to zachowane posadzki z naturalnych kamieni – otoczaków. Ten sposób dekorowania podłóg rozprzestrzenił się na różne rejony świata śródziemnomorskiego: Italię, Półwysep Iberyjski, Macedonię. Posadzki zdobiono ornamentami geometrycznymi, występowały barwne przedstawienia figuralne, uzyskiwano efekt światłocienia, co potwierdza wysoki kunszt artystów starożytności. Podstawowym budulcem były prostopadłościenne kostki zwane tesserami, pojawiły się również obrazy wykonywane oddzielnie na płycie z terakoty lub marmuru – emblemata. Kolejnym okresem, w którym mozaika odegrała bardzo ważną rolę jest czas wczesnochrześcijańskiej dekoracji architektonicznej. Staje się ona wręcz główną formą ozdabiania absyd, ścian i sklepień bazylik, kościołów i mauzoleów. Jej szczególnie bujny rozwój zaznaczył się w Bizancjum. W XIV i XV w. nastąpił kryzys tej formy artystycznej, jedynym ośrodkiem mozaikarstwa, aż do połowy XVII w. była Wenecja.
Dariusz Jóźwik
image_002.jpg
image_003.jpg
image_004.jpg
image_005.jpg
image_001.jpg
image_002.jpg
image_003.jpg
image_004.jpg
image_005.jpg
image_006.jpg
image_007.jpg
image_008.jpg
image_009.jpg
image_010.jpg
image_011.jpg
image_012.jpg
image_013.jpg
image_014.jpg
image_015.jpg

< Poprzedni   Następny >


Rok Jubileuszowy 100-lecia odzyskania przez Polskę Niepodległości

2018 Rokiem Ireny Sendlerowej

2018 Rok Zbigniewa Herberta

2018 Rok Praw Kobiet

Rok Arcybiskupa Ignacego Tokarczuka

logo_miejsce_przyjazne_seniorom.jpg

Ośrodek Książki Obrazkowej

Inspiracje plus

Lublin 700 lat
Fundusze strukturalne - Serwis Informacyjny Ministerstwa Rozwoju Regionalnego
Strona utrzymywana na serwerze zakupionym dzięki finansowemu wsparciu przez Unię Europejską
z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Zintegrowanego Programu Operacyjnego Rozwoju Regionalnego.
Zintegrowany Program Operacyjny Rozwoju Regionalnego